Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rubai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rubai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rubai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rubai 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Rubai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Rubai 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Rubai 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Rubai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rubai 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Rubai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rubai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rubai 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Rubai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rubai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rubai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rubai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rubai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rubai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rubai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Rubai 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Rubai 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Rubai 136تا کی ستم سپهر جافی بینم؟وین دور مخالف منافی بینم؟
Rubai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rubai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rubai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rubai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rubai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Rubai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rubai 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی