Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شبت میبینم اندر خواب و میگویم: وصالست اینبه بیداری تو خود هرگز نمیپرسی: چه حالست این؟
Ghazal 661ای دلبر سنگین دل، فریاد ز دست تودستی، که دل من شد بر باد ز دست تو
Ghazal 668ای نور چشم من ز رخ لالهرنگ توسوگند سخت من به دل همچو سنگ تو
Ghazal 687گر دهد یارت امان ایمن مشوور ببخشاید، به جان ایمن مشو
Ghazal 688دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگوجان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو
Ghazal 703ساقیا، خیز و یک دو جام بدهمی گلرنگ لاله فام بده
Ghazal 722ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیدهجز رند خراباتی آن باده ننوشیده
Ghazal 741بر گل از عنبر کمندی بستهایگرد ماه از مشک بندی بستهای
Ghazal 743آن خط عنبرین که چو آبش نبشتهایمشک ختاست، گر چه صوابش نبشتهای
Ghazal 747دلبرا، روز جدایی یاد ما میکردهاییا چو از ما دور گشتی دل جدا میکردهای
Ghazal 757دولت ز در باز آمدی ما را پس از بیدولتیگر رخ نمودی ترک ما «بعداللتیا واللتی»
Ghazal 765میی کو ترا میرهاند ز مستیحلالت از آن می خرابی و مستی
Ghazal 774ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردیدورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی
Ghazal 789ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهارینتوان شراب خوردن بیمطربی و یاری
Ghazal 814با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگینتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
Ghazal 871ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهاییباز آی، که دل خسته شد از بار جدایی
Qasida 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Qasida 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Qasida 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Qasida 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Tarkib-band 2هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمتاندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت
Rubai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rubai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rubai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rubai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 56شطرنج تو ما را به شط رنج سپردلجلاج لجاج با تو نتواند برد
Rubai 57هر کس که ز کبر و عجب باری دارداز عالم معرفت کناری دارد
Rubai 63ما پرتو جوهر روانیم و خردنی نی، که به ذات محض جانیم و خرد