Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Qasida 41اگر حقایق معنی به گوش جان شنویحدیث بیلب و گفتار بیزبان شنوی
Rubai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rubai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rubai 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rubai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rubai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rubai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rubai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Rubai 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Rubai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Rubai 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Rubai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rubai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rubai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rubai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rubai 105کردند دگر نگاربندان از نازدر دست تو دستوانه از مشک طراز
Rubai 124ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غملعل تو جراحت دل و مرهم هم
Rubai 125بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
Rubai 134هر لحظه به آیین وفا رای کنمخواهم که سر اندر کف آن پای کنم
Rubai 139روی تو ز حسن لافها زد به جهانلعل تو ز لطف طعنها زد در جان
Rubai 140ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستنپای دل ما به بند گیسو بستن
Rubai 147روی من و خاک سر کویت پس ازینحلق من و حلقهای مویت پس ازین
Rubai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rubai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rubai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rubai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Poem in the Isfahani dialect 2هر کش ارادتی چش ای حور زاده بوواخورم کرم همیشه که بختش وراذه بو