Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی
Qasida 12بس که بعد از تو خزانی و بهاری باشدشام و صبح آید و لیلی و نهاری باشد
Qasida 13چمن ز باد خزان زرد و زار خواهد مانددرخت گل همه بیبرگ و بار خواهد ماند
Qasida 15لاف دانش میزنی، خود را نمیدانی چه سود؟دعوی دل کردهای، چون غافل از جانی چه سود
Qasida 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Qasida 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Qasida 26چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدمعاشقان را نالهای زار باشد صبحدم
Qasida 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Qasida 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Qasida 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Rubai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rubai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rubai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rubai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rubai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rubai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rubai 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Rubai 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد
Rubai 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Rubai 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Rubai 98ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
Rubai 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Rubai 108رفتم بر آن شمع چگل مست امروزگفتم که: مرا با تو سری هست امروز
Rubai 109ای داده به بازی دل من، جان را نیزعهدم ز جفا شکسته، پیمان را نیز
Rubai 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Rubai 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Rubai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rubai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Rubai 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم