Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفتهر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت
Ghazal 183نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پستهای به قند بر آرد
Ghazal 223آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شدصید ندیدم ز بند او، که رها شد
Ghazal 252حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شدحسن فروشنده گشت، عشق خریدار شد
Ghazal 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Ghazal 328آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟با او مرا به بوسه جواب و سؤال بود
Ghazal 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Ghazal 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Ghazal 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Ghazal 487چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتمچو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم
Ghazal 550پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟ز مردم تو دل میبری، من چه دانم؟
Ghazal 662تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تورغبت نمیکند به شکر دردمند تو
Ghazal 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Ghazal 873به پیمانی نمیپویی، به پیوندی نمیپاییدلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!
Qasida 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Qasida 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qasida 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Qasida 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Qasida 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Rubai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rubai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rubai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rubai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rubai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 56شطرنج تو ما را به شط رنج سپردلجلاج لجاج با تو نتواند برد
Rubai 57هر کس که ز کبر و عجب باری دارداز عالم معرفت کناری دارد
Rubai 63ما پرتو جوهر روانیم و خردنی نی، که به ذات محض جانیم و خرد
Rubai 65زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کردبر قامت همچون الفت دالی کرد
Rubai 71کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟یا چون سخنت لل لالا باشد؟