Ghazal 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 98

نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 114

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 122

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 136

سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 137

تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 142

داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 143

بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 149

گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 161

نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت می‌کند خرّم مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 162

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 190

جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 194

کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 220

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 226

بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 230

از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 231

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 244

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 246

در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 264

نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما

Saib TabriziGhazal2 min