Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون صبحدم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی
Rubai 8ای تیر هنر صهیل و برجیس لقاشعری فش و فرقدفر و ناهید صفا
Rubai 11از من شب هجر میبپرسید حبابدریای غمم کدام آرام و چه خواب
Rubai 41خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرستخونآلود است همچنان بازفرست
Rubai 42داغم به دل از دو گوهر نایاب استکز وی جگرم کباب و دل در تاب است
Rubai 44گر سایهٔ من گران بود در نظرتمن رفتم و سایه رفت و دل ماند برت
Rubai 45سلطان ز در قونیه فرمان رانده استبر خاقانی دُر قبول افشانده است
Rubai 64تب کرد اثر در گل عنبربارتاینک خوی تب نشسته بر گلزارت
Rubai 71از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rubai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rubai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Rubai 105تا در لب تو شهد سخنور باشدنهشگفت اگر شهد تب آور باشد
Rubai 112توفیق رفیق اهل تصدیق شودزندیق در این طریق صدیق شود
Rubai 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rubai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rubai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rubai 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Rubai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rubai 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Rubai 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Rubai 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم
Rubai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Rubai 265تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
Rubai 266خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Rubai 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Rubai 289صد ساله ره است از طلب من تا تودر بادیهٔ طلب من آیم یا تو
Rubai 291چشمم به گل است و مرغ دستان زن تومیلم به می است و رطل مرد افکن تو
Rubai 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Rubai 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Rubai 301دیدم به ره آن مه خود و عید سپاهبر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه