ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من

از درد عشق یار چنان مبتلا شدمکاندر جهان طبیب نداند دوای من

عشق از برای دل بود و دل برای عشقمن از برای دردم و درد از برای من

نقش خیال یار ز پیشم نمی رودگر صد هزار تیغ رسد در قفای من

می خواهم از خدای، وصالش به صد دعاباشد که مستجاب شود یک دعای من

جور و جفای توست عطیه بر اهل دلاین تحفه بود در دو جهان خود عطای من

از آه آتشین نسیمی شود چو مومگر سنگ خاره گوش کند ناله های من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love