گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاریدل من از تو برنجد مگر به بیزاری

به هر جفا که بخواهی بجویی آزارمکه هست عادت معشوق، عاشق آزاری

بدان امید که واقف شوی ز ناله منگذشت عمر عزیزم به ناله و زاری

نظر به زاری ما گر نمی کنی چه عجب؟تو شاه حسنی و ما عاشقان بازاری

دل از رقیب تو رنجیده است، بازآیدگرش به رسم دل آزاریی تو باز آری

مرا تو جان عزیزی ببین عزیزی منکه می کشم ز عزیز خود این همه خواری

چه حاجت است که ریزی به غمزه خون دلمچو ترک چشم تواش می کشد به بیماری

دلم ببردی و گفتی: دلت بدست آرمچو برده ای دل من، کی دلم بدست آری

نسیمی از تو امید وفا نمی جویدچگونه عمر کند با کسی وفاداری؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love