کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذردنور چشم است که بر اهل نظر می‌گذرد

درد دل بین که طبیب از سر حسرت ما راخسته، افتاده همی‌بیند و در می‌گذرد

غرق دریای سرشکم عجب این کز غم توتشنه جان می‌دهد و آب ز سر می‌گذرد

زیردستان جهان را ز زبردستی توحال چون کار جهان زیر و زبر می‌گذرد

وقت آمد اگر از بهر دل خسته مادل پاکت ز خطای همه درمی‌گذرد

من به مسکینی اگر جبه ز سر نفکندمتیر آهم به سحرگه ز سپر می‌گذرد

رمقی بیش نمانده است ز بیمار غمتقدمی رنجه کن ای دوست که درمی‌گذرد

(آب چشمم ز غمت دی به کمرگاه رسیددوش، تا دوش شد، امروز ز سر می‌گذرد)

تا به ساحل رسد از بحر غمت کشتی صبرروزگاری است که بر خون جگر می‌گذرد

خبر درد دل دوست که گوید بر فضلجز نسیمی که به هنگام سحر می‌گذرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets