قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

آن کس از دنیا و عقبی باشد آزادی چو مادردمندی را که عشق یار در کار آورد

گر اناالحق‌های ما را بشنود منصور مستهم به خون ما دهد فتوی و هم دار آورد

گر برد بویی به چین از طره زلفت نسیممشک را در ناف آهویان به زنهار آورد

از خطا آید سیه رو گر برد باد صبابوی گیسویش به چین و مشک تاتار آورد

گر به جان بتوان خریدن وصل آن محبوب رانیم جانی هرکه را باشد به بازار آورد

زلف و رخسات عیان شد منکر رویت کجاستتا به ایمان سر زلف تو اقرار آورد

نور و ظلمت را یکی بیند ز روی اتحادعارفی کو در خیال آن زلف و رخسار آورد

با لب و چشم نگارم وقت آن آمد که رنداهل تقوی را به دوش از کوی خمار آورد

چون قدش سروی نخواهد رست چون رویش گلیتا ابد چندان که روید سرو و گل بار آورد

ای نسیمی هر که را رهبر شود فضل الهاز وجود خویش و غیرش جمله بیزار آورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love