نیک پیِ اسب چرا بی‌رخ شاه آمده‌ایپیل بودی تو چرا مات ز راه آمده‌ای

برگ‌برگشته و تن‌خسته و بگسسته‌لگامهوش خود باخته با حال تباه آمده‌ای

ای فرس قافله‌سالار تو کشتند مگرکه تو با قافلهٔ آتش و آه آمده‌ای

اندکی پیش تو را بال هما بر سر بودچه شد آن سایه که اینجا به پناه آمده‌ای

چون شد آن شاه و سپاهی که به میدان بردیکه تو تنها همه بی‌شاه و سپاه آمده‌ای

با رخ سرخ برفتی زیر ما تو کنونچه خطا رفته که با روی سیاه آمده‌ای

با همان شاه که بردی تو به میدانِ بلابی‌گنه کشته عدو و تو گواه آمده‌ای

شه ما را مگر افکنده‌ای ای اسب به خاکعذرجویان ز پی عفو گناه آمده‌ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise