بپای دار کشد محتسب ز میکده مستمخدا کند که نگردد رهاقرا به زدستم

ز چشم سرخوش ساقی رهین عهد الستمکه تا بحشر نبینند جز پیاله بدستم

برغم زاهد مسجد که زد بسنک سبویمهزار توبه ز می کردم و دوباره شکستم

صبا بگو بکماندار من که ساعد سیمینمدار رنجه که من صیدپای رفته بشستم

ز پا درازی دل طاقتم سرآمدو آخرکمند طرۀ موئی بپاش بستم و رستم

عنان هوش ز دستم ربود چشم تو ساقیمده پیاله بدستم که من ز پای نشستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز من بدلبر بیمهر زود سیر که گویدکه تار رشته سرامد ز بس کسستی و بستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern