عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود

دور از کنار یار ز دریای چشم منرودی‌ست دجلهٔ که به بغداد می‌رود

شیرین به کام‌جویی و پرویز در نشاطغافل ز خون که از دل فرهاد می‌رود

جز من بهر که می‌نگری در حضور توافسرده‌خاطر آمد و دلشاد می‌رود

مستانه می‌خرامد و دل از پیش دوانآهو نگر که از پی صیاد می‌رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خلقی به دام بسته و خود همچو سرونازبنگر چگونه سر خوش و آزاد می‌رود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets