هر شکاری شود از چنگل شهباز گرفتجز دو چشمت که دل از وی نتوان باز گرفت

ز شبیخون سر زلف به هم نازده چشمسر راهم سپه غمزه غماز گرفت

مشکن ای دوست دلم را که دگر ناید بازمرغ وحشی جو ز دامی ره پرواز گرفت

چشم الفت دگر ای هوش مدار از سر منخوابگاهی که تو دیدی حشم ناز گرفت

لب لعلت ز خط سبز جهان کرد سیاهماتم غمزدگان نیک به اعزاز گرفت

جادوانت همه گر سجده برد پیش سزاستکه فسون نگهت پایه اعجاز گرفت

دل غم عشق به صد پرده نهان داشت ز خلقزلف او باز شد و پرده ز هر راز گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. واعظ ار غیب نظربازی ما کرد چه باکنیّرا گوش نباید به هر آواز گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love