جهان دریای خوناب است و ناپیداست پایانشالا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش

مجو شیر ای پسر زینهار از این نامهربان مادرکه خون شوهران است اینکه می‌بینی نه پستانش

ندارد جز دونان بر سفرۀ این نانکور مهمانکشکه دارد آون از گردون و ناهار است مهمانش

جوانمردان به دو نان منت دونان نمی‌ارزدجوانمردانه بگذر زین دونان و اهل بدونانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شب و روزش دو شهمار است و خود ضحاک و ماران استنمی‌بینی که مغز سر خورد پیوسته مارانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets