Layla and Majnun, chapter 39
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
چون شاهسوار چرخ گردانمیدان بستد ز همنبردان
خورشید ز بیم اهل آفاققرابهٔ مِی نهاد بر طاق
صبح از سر شورشی که انگیختقرابه شکست و می برون ریخت
مجنون به همان قصیدهخوانیمیزد دهل جریدهرانی
میراند جریده بر جریدهمیخواند قصیده بر قصیده
از مادر خود خبر نبودشکامد اجل از جهان ربودش
یکبار دگر سلیم دلدارآمد بر آن غریب غمخوار
دادش خورش و لباس پوشیدماتم زدگانه برخروشید
کان پیرزن بلا رسیدهدور از تو به هم نهاد دیده
رخت از بنگاه این سرا برددر آرزوی تو چون پدر مرد
مجنون ز رحیل مادر خویشزد دست دریغ بر سر خویش
نالید چنانکه در سحر چنگافتاد چنانکه شیشه در سنگ
میکرد ز مادر و پدر یادشد بر سر خاکشان به فریاد
بر تربت هر دو زار نالیددر مشهد هر دو روی مالید
گه روی در این و گه در آن سوددارو پس مرگ کی کند سود؟
خویشان چو خروش او شنیدندیک یک ز قبیله میدویدند
دیدند ورا بدان نزاریافتاده به خاک بر، به خواری
خونابه ز دیدگان گشادنددر پای فتاده در فتادند
هر دیده ز روی سست خیزیمیکرد بر او گلابریزی
چون هوش رمیده گشت هشیاردادند بر او درود بسیار
کردند به باز بردنش جهدتا با وطنش کنند هم عهد
آهی زد و راه کوه برداشترخت خود از آن گروه برداشت
میگشت به گرد کوه و هاموندل پر جگر و جگر پر از خون
مشتی ددگان فتاده از پسنه یار کس و نه یار او کس
سجاده برون فکند از آن دیرزیرا که ندید در شرش خیر
زین عمر چو برق پای در راهمیکرد چو ابر دست کوتاه
عمری که بناش بر زوال استیک دم شمر ار هزار سال است
چون عمر نشان مرگ داردبا عشوهٔ او که برگ دارد؟
ای غافل از آنکه مردنی هستواگه نه که جان سپردنی هست
تا کی به خودت غرور باشدمرگ تو ز برگ دور باشد
خود را مگر از ضعیف راییسنجیده نهای که تا کجایی
هر ذره که در مسام ارضی استاو را بر خویش طول و عرضی است
لیکن بر کوه قاف پیکرهمچون الف است هیچ در بر
بنگر تو چه برگ یا چه شاخیدر مزرعهای بدین فراخی
سرتاسر خود ببین که چندیبر سر فلکی بدین بلندی
بر عمر خود ار بسیچ یابیخود را ز محیط هیچ یابی
پنداشتهای ترا قبولی استیا در جهت تو عرض و طولی است
این پهن و درازیت به هم هستدر قالب این قوارهٔ پست
چون بر گذری ز حد پستیدر خود نه گمان بری که هستی
بر خاک نشین و باد مفروشننگی چو ترا به خاک میپوش
آن ذوق نشد هنوزت از یادکز حاجت خلق باشی آزاد
تا هست به چون خودی نیازتبا سوز بود همیشه سازت
آنگاه رسی به سربلندیکایمن شوی از نیازمندی
هان تا سگ نان کس نباشییا گربهٔ خوان کس نباشی
چون مشعله دسترنج خود خورچون شمع همیشه گنج خود خور
تا با تو به سنت نظامیسلطان جهان کند غلامی
Selim again the maniac's haunts explored,Again supplied his frugal board,
And, with a mournful voice, the tale revealed —Father and mother gone,
Himself now left alone,Sole heir — his doom of desolation sealed —
He beat his brows, and from his eyesFell tears of blood; his piercing cries
Rang through the forest, and again,Pouring the saddest, wildest strain,
He hastened from his gloomy cave,To weep upon his mother's grave.
But when that paroxysm of grief —That agony intense, but brief —
Had, like a whirlwind, passed away,And left him in a milder mood,
To love and Lailí still a prey,He trod again his mountain-solitude:
For what to him was hoarded store,The wealth of parents now no more?
Had he not long, ill-fated one!Abandoned all for love alone?
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-leyli-ve-mecnun-39
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
چو برزد بامدادان خازن چینبه دُرج گوهرین بر قفل زرین
Khosrow and Shirin, chapter 25سخنگوینده، پیرِ پارسیخوانچنین گفت از ملوک پارسیدان
Khosrow and Shirin, chapter 26فلک چون کار سازیها نمایدنخست از پرده بازیها نماید
Khosrow and Shirin, chapter 27چو شیرین در مداین مهد بگشادز شیرینلب طبقها شهد بگشاد
Poems by other poets
Vurulur meydanda sinci-dəf,Vurulur meydanda sinci-dəf,
Ol gün ki çıxdı Şişədə meydana dördaşıqOl gün ki çıxdı Şişede meydana dördaşıq,Qoydu tamam evleri viranə dördaşıq.
Mənthumb|Şeir daş üzərindəAşıqlıq Adəmdən icad olubdur,
TəcnisMüshəf cəmalından yay qaşlarındanOxudum bir kəlmə ayə, mən dilbər,