Deyirlər: hökmü var dövrün, zamanın,Anın da hökmü var xeyirdə-şərdə.Daim döyünsə də qəlbi insanın,Dincəlir bu ani döyüntülərdə.

Deyirlər: qovğadan çıxmış bir aslanBaxıb sinəsinin axan tərinə,Ağac kölgəsinə uzanıb, bir anBaşını söykədi biləklərinə.

Deyirlər: bir darda el qəhrəmanı,– Eli qurtaracaq öz əlim, – dedi.Əzib yeddi başlı bir əjdahanı,– Haqqım var azacıq dincəlim, – dedi.

Deyirlər: otuz il bir münəcciminYuxusuz gözləri səmada qaldı.Elə ki, hökmünə inandı yəqin,O gecə bir şirin yuxuya daldı.

Deyirlər: bir düha oddan-alovdanƏzmlə çıxardı bəşəriyyəti.Dünyanı nurlarda gördüyü zaman,Unutdu çəkdiyi min əziyyəti.

Deyirlər: göylərdən çox məğrur gəlirOv alıb dönəndə şahin şikardan.Böyük sərkərdələr belə dincəlirMüzəffər çıxanda vuruşmalardan...

Bakı, noyabr, 1945

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets