گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشتما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت

تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفتما نقش دیگران ز ورق کرده‌ایم گشت

وقتی ز خلق راز دل خود نهفتمیاکنون نمی‌توان، که ز بام او فتاد تشت

انصاف داد عقل که: در بوستان حسندست زمانه بهتر ازین شاخ گل نکشت

با دوست هر کجا که نشینی تفرجستخواهی میان گلشن و خواهی کنار دشت

روزی شنیدمی به تکلف حدیث خلقعشق آمد، آن حدیث به یک باره در نوشت

آسان بود به سوی کسان رفتن، اوحدیاندیشه کن که: گم نشوی وقت بازگشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring