گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشتما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت
تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفتما نقش دیگران ز ورق کردهایم گشت
وقتی ز خلق راز دل خود نهفتمیاکنون نمیتوان، که ز بام او فتاد تشت
انصاف داد عقل که: در بوستان حسندست زمانه بهتر ازین شاخ گل نکشت
با دوست هر کجا که نشینی تفرجستخواهی میان گلشن و خواهی کنار دشت
روزی شنیدمی به تکلف حدیث خلقعشق آمد، آن حدیث به یک باره در نوشت
آسان بود به سوی کسان رفتن، اوحدیاندیشه کن که: گم نشوی وقت بازگشت
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-136
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Göydə uçan o boz quşlarTelin qədrini nə bilər?!
MənEy gül, rəhmin kəsmə məndən,Valehü heyranınam mən.
Bir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamazBir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamaz?Ənduhu qüssə yarı ola, ağlar, ağlamaz?
ƏlvidaEy könül, fikrin nədi, çün gəldi hicran, əlvida!Ölməyim xoşdur, gərəkməz cismi-bican, əlvida!