ای عید روزه‌داران ابروی چون هلالتوی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت

خورشید چرخ خوبی عکس فلک نوردتناهید برج شادی روی قمر مثالت

پشت فلک شکسته مهر قضا توانتروی زمین گرفته عشق قدر مجالت

عمر منی، وفا کن، تا برخوردم ز وصلتمرغ توام، رها کن، تا می‌پرم به بالت

دردا! که در فراقت خرمن به باد دادموانگه ندیده یک جو از خرمن وصالت

گفتی مرا که: داری میلی به جانب منمیلم بسیست لیکن، لیکن می‌ترسم از ملالت

کی چون خیال گشتی از ناخوشی تن او!؟گر اوحدی ندیدی در خواب خوش خیالت

بیچاره اوحدی را ملکی نبود و مالیورنه هم از کناری بفریفتی به مالت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love