هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنت
هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنتچون به نزد ما رسی، با خاطر آید جَستنت
امشبم داغی نهادی از جفا بر دل، کزوسالها نتوان، اگر روزی بباید شستنت
من تو را میخواهم از دنیا، به هر منزل که هستای که منزل در دلم داری و من در جُستنت
سرو بستانی دگر هرگز نرُستی از زمینراستی را گر بدیدی اعتدال رُستنت
با تو من عهد از میان جان شیرین کردهاموه! که را دل میدهد عهدی چنان بشکستنت؟
گر نخواهی تا چو من مسکین و بیمسکن شویخاطر مسکین مسکینان نباید خستنت
اوحدی، چون دانهٔ خالش دلت را صید کردبعد ازین از دام او ممکن نباشد جستنت
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-162
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Sən qönçə kimi hər bir edən demdə yaşınmaq,Artar bizə yüz mertebo odlanna yanmaq.
Təcnis: Rəxtin al geyimiş bağçaya gedirRəxtin al geyimiş bağçaya gedir,Başına götürmüş buta bağları,
Barilahim qismət etmişBarilahim qismət etmişYaxşı yoldaşlan məni,
Təcnisİki mələk xəttat xəttin yazanda,Adın müshəfdə yazmış Yasinə,