چون بگذری دلم به تپیدن در اوفتددستم ز غم به جامه دریدن در اوفتد

گر پرتوی ز روی تو افتد بر آسمانماهش چو مشتری به خریدن در اوفتد

ور قامتت به باغ درآید، ز شرم اوحالی به قد سرو خمیدن در اوفتد

پرواز مرغ جان نبود جز به کوی توروزی که اتفاق پریدن در اوفتد

جان کمترین نثار تو باشد ز دست ماآن ساعتی که فرصت دیدن در اوفتد

دانم که: بر حکایت من رحمت آوریوقتی گرت مجال شنیدن در اوفتد

خلوت نشین خیال تو گر در دل آوردچون اوحدی به کوچه دویدن در اوفتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring