کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشدچگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد؟

دلی که این همه آتش درو زنند بنالدتنی که این همه گرمی درو کنند بخوشد

حدیث ماه رخش آن چنان که هست نگویممرا مجال نماند، ز مشتری، که بجوشد

به کوشش از متصور شود وصال رخ توبه دوستی، که پشیمان شود کسی که نکوشد

ستمگرا، ز غمت گر دلم خروش برآردعجب مدار، که سنگ از چنین غمی بخروشد

ترا به دل ز که جویم؟ گرت به ترک بگویمبدان درم چه ستاند؟ کسی که جان بفروشد

مرا نصیحت بسیار می‌کنند، ولیکنچه سود پند رفیقان؟ چو اوحدی ننیوشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice