خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و  به غیر از غم آن یار نماند

گر چه در پای دلم خار جفا بود، دگرگل به دست آمد و در پای دلم خار نماند

آن گروهی که به آزار دلم کوشیدندچون برفتند دگر هیچ دلازار نماند

دشمن از غصهٔ من علت بیماری داشتدوستان مژده، که آن ناخوش بیمار نماند

چشم من بر سر خاک درش از شوق امشبسیل خونین صفتی ریخت، که دیوار نماند

ناله میکردم و گفت: اوحدی، این روزی دوقصه بسیار نگوییم، که بسیار نماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love