عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود

دست بگیرد دل درویش رادوست که در مهد و عماری بود

هم نکند صید چنان آهوییگر سگ ما شیر شکاری بود

از گل و باغش نبود چاره‌ایدیده که چون ابر بهاری بود

یار مرا می‌کشد از عشق خودکشتن عشاق چه یاری بود؟

روز که بی‌وصل بر آید ز کوهدر نظر من شب تاری بود

هم بکند چارهٔ او اوحدیچون شب رندی و سواری بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love