مرا گر ز وصل تو رنگی برآید
مرا گر ز وصل تو رنگی برآیدرها کن، که نامم به ننگی برآید
عجب دان که از کارگاه ملاحتجهان را به ینگ تو ینگی برآید
بسی قرن باید که از باغ خوبینهالی چنین شوخ شنگی برآید
چنان شکری، کز دهان تو خیزدمپندار کز هیچ تنگی برآید
از آن زلف مشکین اگر دام سازیز هر حلقهای پالهنگی برآید
به امید صلح و کنار تو خواهمکه هر شب مرا با تو جنگی برآید
ز چنگ غمت هر دمی نالهٔ منبه زاری چو آواز چنگی برآید
کمان جفا میکشی سخت و ترسمگریزان شوی چون خدنگی برآید
بدو نام قربان من کرده باشیگر از کیش جورت ترنگی برآید
سراسیمه، گفتی: ندانم چرایی؟بدانی، چو پایت به سنگی برآید
صبوری کند اوحدی، کین تمنااز آن نیست کو بیدرنگی برآید
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-364
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Şeyx Şamil ki bu gün qeyrəti-islam elədi,Nüsrəti bəxş buna izd və yəzdan elədi,
OlurEşq odına düşdüm, çəkdim cəfalar,Dünyada səfasız nə yaman olur,
Mirzə Şəfi Vazehlə Naci və Nasehin müşairəsiVazeh:*Şəbxpuş olmuş qədin ruxsari-atəşgunilə,
Deyişmə (Bədihə): Göstərəndə qaşlarının tayını— Həsən:Göstərəndə qaşlarının tayını,