دل سرمست من آن نیست که با هوش آید
دل سرمست من آن نیست که با هوش آیدمگر آن لحظه کش آواز تو در گوش آید
رخت این آتش سوزنده که در سینه نهادعجب از دیگ هوس نیست که در جوش آید
به جز آن کایم و در پای غلامان افتمچه غلامی ز من بیتن و بیتوش آید؟
شربت قند رها کن، که از آن ساعد و دستاگرم زهر دهی بر دل من نوش آید
مگرم داعیهٔ لطف تو بگشاید چشمورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟
حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کندهر چه از جور رقیبان جفاکوش آید
بر نیازست و دعا دست جهانی زن و مردتا که را گوهر آن گنج در آغوش آید؟
بیم آن است که از فکرت و اندیشهٔ توهمه تحصیل که کردیم فراموش آید
بید با قامت رعنای چنان شرط آن استکه به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید
عجب از طالع خود دارم و دوران فلککان چنان صید به دام من مدهوش آید
اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و دُرپیش لعل لب گویای تو خاموش آید
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-367
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Fate
Dərddin xanəvü beyt tutdum eymən cananın,Xəncərin çəkdi miyanından ki, budur dərmanın.
Yara mənKeçdi aylar, gəldi dolandı illər,Heç bilmədim nə söylədim yara mən.
İtirməyim bu qismətiDemirəm ki, zirvələrdə qartalam mən,Köksü şirin nəğməli bir körpə quşam.
Talein yar olsa sənə hər zamanTalein yar olsa sənə hər zaman,Hər hünər qarşında diz çökər inan!