به رخ شمع شبستانم تویی بس
به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
نهان بودی ز ما، پیداستی بازکنون پیدا و پنهانم تویی بس
من و ما و دل و جان و سر و مالهمه کفرست، ایمانم تویی بس
اگر در دل کسی بود، آن ندانممیان نقطهٔ جانم تویی بس
گر از خود دیگری گوید، من از توهمی گویم، که برهانم تویی بس
مرا پرسند کز دانش چه دانی؟چه دانم؟ هر چه میدانم تویی بس
ز گل رویان این عالم که هستندمن آن میجویم و آنم تویی بس
نمیدانم که دردم را سبب چیست؟همی دانم که درمانم تویی بس
درین راه اوحدی را رهبری نیستدلیل این بیابانم تویی بس
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-420
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Başına döndüyüm gül üzlü yarım,Bizim bu dağların maralı sənsən.
UşaqlarUşaqlar istərsə seyri-gülüstan,Nə lazım onlara bağ ilə bostan.
Xəzər çimərliyindəNədir ürəyimi burda incidən? –Çimərlik qapqara, sahil natəmiz.
Müstəzadای باد صبا حال من خسته ناشاد – با عجز گداییتقریر بکن بر شه آن حسن خدا داد – از بهر خدایی