این دلبران که می‌کشدم چشم مستشانکس را خبر نشد که، چه دیدم ز دستشان؟

بر ما در بلا و غم و غصه بر گشادآن کس که نقش زلف و لب و چهره بستشان

در خون کنند چون بنماییم حال دلگویند نیستمان خبر از حال و هستشان

اندر شکست خاطر ما سعی می‌نمودیاری که چین زلف سیه می‌شکستشان

تا دانهای خال نهادند گرد لبدیگر ز دام زلف شکاری نرستشان

آنها که تن به مهر سپارند و دل به عشقزینها مگر به مرگ بود باز رستشان

پنجاه گونه بر دل ریشم جراحتستزان تیرها که بر جگر آمد ز شستشان

بر مهر و دوستی ننهند این گروه دلگویی چه دشمنیست که در دل نشستشان؟

بر پایشان نهم ز وفا بوسه بعد ازینزیرا که روی گفتم و خاطر بخستشان

اینان بدین بلندی قد و جلال قدرکی باشد التفات بدین خاک پستشان؟

ما را ازین بتان مکن، ای اوحدی، جداکایمان نیاورد به کسی بت پرستشان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love