ای مکان تو از مکان بیرونسر امرت ز کن فکان بیرون

در وجودی و از وجود به دردر جهانی و از جهان بیرون

آسمان و زمین تو داری، تواز زمین وز آسمان بیرون

فتنه‌ای در میان فگنده ز عشقخویشتن رفته از میان بیرون

ساعتی نیستی ز دل خالینفسی نیستی ز جان بیرون

آن و اینت به فکر چون یابند؟ای تو از فکر این و آن بیرون

بنشینی و از نشستن خودبینشانی و از نشان بیرون

آخر و اولی و بودن توز آخر و اول زمان بیرون

چون دل اوحدی زبون تو شداین سخن رفتش از زبان بیرون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets