دوست با کاروان کن فیکونآمد از شهر لامکان بیرون

عور گشت از لباس بی‌چونیباز پوشید کسوت چه و چون

گه بر آمد به صورت لیلیگه در آمد به دیدهٔ مجنون

گاه مشهور شد به آیت نورگاه مذکور شد به سورهٔ نون

چون به آب و زمین او بر رستریشه و بیخهای گوناگون

پیش کافور و زنجبیل نهادعسل و تین و روغن و زیتون

می‌سرشت این چهار جنس بهممدتی چون تمام شد معجون

دردها را درو نهاد دوازهرها را ازو نبشت افسون

اوحدی شربتی از آن بچشیدگشت دیوانه والجنون فنون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets