تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماستذکرش دوای درد دل ناتوان ماست

گر فتنه می‌شویم بر آن روی، طرفه نیستزیرا که یار فتنهٔ آخر زمان ماست

گیرم که مهر او ز دل خود برون برماین درد را چه چاره؟ که در مغز جان ماست

از ما مپرس: کاتش دل تا چه غایتست؟از آب دیده پرس، که او ترجمان ماست

انصاف، حیف نیست که باری نمی‌دهد؟شاخی چنین شگرف، که در بوستان ماست

مشکل رها کند که : بگوییم حال خویشبندی، که از محبت او بر زبان ماست

ای اوحدی، ز غیر شکایت چه می‌کنی؟ما را شکایت از بت نامهربان ماست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love