جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن

گفت، در خویش هم دمی بنگرهمه را سوی ما نگاه مکن

این سیاهی، سیاهی تنِ توستجاه مفروش و اشتباه مکن

با تو، رنگ تو هست تا هستیزین مکان، خیره عزم راه مکن

سیه، ای بی‌خبر، سپید نشدوقت شیرین خود تباه مکن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets