سپیده‌دم، نسیمی روح‌پروروزید و کرد گیتی را معنبر

تو پنداری، ز فروردین و خردادبه باغ و راغ، بد پیغام‌آور

به رخسار و به تن، مشّاطه‌کردارعروسان چمن را بست زیور

گرفت از پای، بند سرو و شمشادسترد از چهره، گرد بید و عرعر

ز گوهر ریزی ابر بهاریبسیط خاک شد پر لؤلؤ تر

مبارکباد گویان، در فکندنددرختان را بتارگ، سبز چادر

نماند اندر چمن یک شاخ، کآن رانپوشاندند رنگین حله در بر

ز بس بشکفت گوناگون شکوفههوا گردید مشکین و معطر

بسی شد، بر فراز شاخسارانزمرد، همسر یاقوت احمر

به تن پوشید گل، استبرق سرخبه سر بنهاد نرگس، افسر زر

بهاری لعبتان، آراسته چهربه کردار پریرویان کشمر

چمن، با سوسن و ریحان منقشزمین، چون صحف انگلیون مصور

در اوج آسمان، خورشید رخشانگهی پیدا و دیگر گه مضمر

فلک، از پست‌رایی‌ها مبراجهان، ز آلوده‌کاری‌ها مطهر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring