عارفی خوش گفت با مردی بخیل:ای بدست ناجوانمردی ذلیل

تا بخیلی چون زنان بی زهره ایدایم از وصل خدا بی بهره ای

وصل او در بذل جانست، ای علیلدور ازین دولت بود مرد بخیل

چون ز دستت بر نیاید نان دهیپای بر سر همچو مردان کی نهی؟

ای دل، از هستی بجان جویای او«لن تنالوا البر حتی تنفقوا»

روزی از بخلت نمی گردد زیادجان مکن در بخل چندینی زیاد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love