آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟ما بسودای تو مردیم، خدا را مپسند

در غمت خسته دلان غرقه خونند مدامنفسی برسرشان آ و ببین در چه دمند؟

آن دل از وسوسه هر دو جهان آزادستکه بزنجیر سر زلف تو افتاده ببند

عار داریم ز شاهی بهوای تو،ببینکه گدایان سر کوی تو چون محتشمند

روی چون ماه تو خواهیم،زهی طالع سعد!قد چون سرو تو جوییم،زهی بخت بلند!

بر اسیران سر کوی غمت چون گذرینظری کن ز سر زلف،که اهل نظرند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتم:از خویش بریدم،بتوپیوند شدمگفت :احسنت و زهی قاسم نیکو پیوند!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate