دمید صبح سعادت،که یار باز آمدهزار شکر که آن غمگسار باز آمد

دلم،که برسر کوی تو راه یافت دمیباختیار شد و بخت یار باز آمد

خرد،ز جور و جفای تو،از سر کویتبخشم رفت ولی شرمسار باز آمد

روان ز بیم فراقت گریخت جانب وصلچو پشه بود و چو شیر شکار باز آمد

پریر دیدم و گفتم:سلام، داد علیکبخنده گفت که: آن سوکوار باز آمد

خرد بوادی عشقت سفر گزید،اماعظیم تند شد و بردبار باز آمد

کسی که راه بوصل توبرد،درره عشقچو صعوه رفت ولی چون هزار بازآمد

هزار شکر که ایام وصل خواهد بودگذشت نوبت دی،چون بهار باز آمد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بجان توکه مده انتظار قاسم راکه این بلابسرم ز انتظار باز آمد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love