ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد«زاد فی الطنبور نغما» حسن او چون جلوه داد

گفت دلبر: عاشقا، برگو، چه خواهی من‌یزید؟گفتم: ای جان و جهان، آخر چه گویم من‌یراد؟

باد بوی زلف مشکین تو می‌آرد به منشاد شد جانم ز بوی باد، جانش شاد باد!

گر مرادی بایدت، در نامرادی زن قدمیافتند از نامرادی عاشقان گنج مراد

گفتمش: اندر نهادم هیچ کس غیر تو نیستگفت: نوشت باد، نوش، ای عاشق نیکونهاد!

از دو بیرون نیست ره، گر مرد این راهی بدان:یا طریق جد بباید، یا سبیل اجتهاد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی نام ترا جان و جهان گفت، ای عزیزسیر او چون بر سبیل «علم الاسما» فتاد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love