نقاره سحری قصه‌ای نهان داردولی به خود نه حکایت، نه داستان دارد

ولی چو چوبک عشقش رسید یعنی «قل »به غلغل آید و صد شور و صد فغان دارد

به هر اصول که گیرد نقاره از مضراباصول را به همان وصف بر زبان دارد

سخن ز مردم جاهل نگاه دار ولیکبگو به گوش محقق، که جای آن دارد

به غیر عشق، که سرمایهٔ سعادت توستبه هرچه فخر کنی، فخر را زیان دارد

به کوی عشق و مودت هزار جان بجویستمیا به کوچهٔ ما، هرکه فکر جان دارد

دلم رسید به عشقت به دولت جاویدز عشق تا به ابد شکر جاودان دارد

یقین که عین حیات است و نور اعیان استکه چشم باطن او سرمهٔ عیان دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به قاسمی نظری کن ز روی لطف و کرمکه در هوای تو رویی بر آستان دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love