برون ز راه خدا راهرو نه در راهستبرین حدیث که گفتم خدای آگاهست

مگو: ز عشق فلان خوار و زار میگرددمرا ز عشق جمالست و عزت و جاهست

پگه سلام فرستیم و صبح، بر یاریکه مونس دل درویش، گاه و بیگاهست

اگر هزار بلا بر دلم رسد در راهچه غم؟ چه کم؟ که مرا یاد دوست همراهست

اگرچه زاهد خودبین هزار سجده کندمباش غره، که در حال سجده روباهست

ز نور لمعه توحید در دل منکراگرچه نیست بظاهر، ولیک ضمنا هست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تجلیات تو بر قاسمی چو دایم شدمدام شیوه جان ذکر دائم اللهست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love