آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستهم پشت و پناه آمد و هم عزت و جاهست

جانها همه مستند، بدان شیوه که هستندزان شاه دل افروز، که سلطان سپاهست

زان خواجه چه حاصل؟ که ز خود در نگذشتستگر مفخر شهرست وگر مرشد راهست

با واعظ افسرده بگویید که: غم نیستگر چشم سفیدست ولی روی سیاهست

گفتی که: اگر قصه این راه نگوییمزنهار مکن پیشه، که این پیشه تباهست

هرجا که کند زلف تو غارت دل و جانهاآن جای یقینست که دامی ز بلا هست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، نظر از دوست مگردان، که دریغستجان تو، که در عین حجابست و گناهست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love