فداک عقلی و روحی، که راحت جانیمرا بدرد سپاری و عین درمانی

ز پا فتاده ام، از دست رفته، دستم گیرنگویمت: بچه غایت، چنانکه می دانی

شکیب نیست مرا از تو یک زمان، ای دوستکه شمع مجلس انسی و نور اعیانی

مقررست و معین که: هیچ نتوان یافتطریق راه خدا را بفکر شیطانی

علی الدوام بگوش دلم رسد ز درونصفیر بانگ «اناالحق » خروش «سبحانی »!

میان جبه و دستار غیر عاشق نیستحدیث «لیس » که «فی جبتی » همی خوانی

ز ذره باز نگویی که نور خورشیدیحدیث چشمه نگویی که بحر عمانی

میان مرده دلان روز چند می بودمز دوست زنده شدم، «الحبیب احیانی »

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یقین که قاسمی اندر رحیل همراهستدر آن زمان که بکوبند کوس سلطانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets