دل من شیوه شیرین ترا دارد دوستهر کجا شیوه شیرین، دل من بنده اوست

عاشق روی توام، از همه رو، در همه حالقصه روی و ریا نیست، سخن روی بروست

زاهد، از ما مطلب شیوه زهد و تقویتوبه و تقوی ما قصه سنگست و سبوست

دیده ات را عمشی هست، نمی بیند راستدیده بگشا که ببینی: ز سما تا سمک اوست

زاهد از راه برون رفت و ندانم چون رفت؟که برون رفتن ازین راه و را عادت و خوست

سخن از مردم جاهل نتوان کردن گوشنیست واقف دل جاهل، نه ز مغز و نه ز پوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم خسته، دل و دین همه در راه تو باختخرقه صد پاره شد، ای دوست چه هنگام رفوست؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets