ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست

ز جوی تن ببحر جان رسانممرا این دولت از جود تو مرجوست

یکی را لذت از وجد و سماعستیکی را راحت اندر رقص پهلوست

کسی اسرار عرفان را نداندو گرداند هم از یاران با بوست

مشو نومید، اگر داری خطاییکه سلطان کریمانست و خوش خوست

بیک جلوه مشو قانع ز جانانکه هر ساعت ظهوری دیگر از نوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه ترسانی ز توفان قاسمی را؟که دریای جهانش تا بزانوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love