شب، همه شب به هوای تو چنین مست خراببانگ عشق تو بگوشم رسد از چنگ و رباب

نفسی بیش نماندست ز بیمار غمتآخر، ای یار گرامی، نفسی اندر یاب

ما که سودای تو داریم نگوییم ز زهدنکند بلبل شوریده دل آهنگ غراب

خانه آب و گل خویش چه معمور کنیم؟کعبه جان و دل ما چو خرابست و یباب

این چه رسمست که بر روی نقاب اندازی؟چهره بگشا و برانداز ره و رسم و نقاب

تا یقین تو باخلاص مقارن نشودقشر باشی بر مستان حقیقت، نه لباب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم از صحبت جهال کناری یابدکه ندانند بد از نیک و خطا را ز صواب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love