«کان الله » گفت و «کان الله له »وصف مستان طریقت در وله

یعنی از هستی خود فانی بباشبعد از آن خوش رو، که روشن گشت ره

راه روشن شد ز فیض آفتابزنگ ظلمت رفت با روی سیه

رمز اسرار طریقت فهم کنوارهان جان را ز قلب ناسره

چل چله بنشست صوفی، ره نیافتچلچله بهتر بود زان چل چله

خانه وا پرداز از غیر حبیبدور از انصافست یار ده دله

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی در بند زلف یار ماندخوش بود دیوانگان را سلسله

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love