ای آفتاب روی تو را پرده‌دار ماهبر جمله دلبران جهان خسروی و شاه

ما گر کنیم طاعت و گر معصیت کنیمجان‌ها ز لطف و از کرم توست در پناه

دنیا به شور آید و عالم تبه شودآن دم که در عداوت من کژ نهی کلاه

ای سرو ناز، تازه و تر می‌روی، دمیخوش باشد ار به سوی غریبان کنی نگاه

فرمان عشق هر چه که باشد بدان رویمما بنده‌ایم و صولت عشق تو پادشاه

در راه عشق کشتن و آویختن بودرنگی دگر نباشد بالاتر از سیاه

گفتند عارفان که: ادب را نگاه داراز قول پیر مدرسه و اهل خانقاه

مقصود هر دو کون ببخشد به یک زماناز دوست غیر دوست مرادی دگر مخواه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تو پادشاه عشقی و قاسم گدای توستدل‌ها نگاه دار، که اینست شاهراه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love