آن یار چو ناگاه ببازار برآمداز هر طرفی مشرق انوار بر آمد

ناگاه تجلی جلالی اثری کرداز روزنه روز شب تار برآمد

از خانه برون آمد و در خرقه نهان گشتناگاه بسر حلقه ابرار برآمد

منصور کجا بود؟ و ندانم که کجا بودآن دم که «اناالحق » ز سر دار برآمد

وصفش نتوان گفت،که از دیده نهان شدبا خرقه برون رفت و بزنار برآمد

جانم همه از کار جهان پیچ و گره بودچون روی ترا دید،همه کار برآمد

چون روی ترا زلف تو پوشید، بناگاهاز جمله جهت نعره ستار برآمد

ما منتظر دولت دیدار تو بودیمناگه علم وصل ز کهسار بر آمد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، نتوانی که دگر گوشه گزینیچون نور رخش از در و دیوار برآمد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love