بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟مشک را این حد نباشد، نکهت گیسوی اوست

چیست بو؟ واقف شدن از سر محبوب ازلآنکه چون آیینه با ذرات عالم روبروست

جمله عالم بما پیداست، ما آیینه ایمگر نباشد آینه، شاهد چه داند کونکوست؟

باده تا با جان ما واصل نگردد مست نیستباده را مستی ز جان ما، نه از جام و سبوست

حد این سر نیست او را سجده کردن، لاجرمسر بپیش افکنده ام، بیچاره من، از شرم دوست

من ز غمهای کهن هرگز ننالم، چون ترادولت تشریف غم ساعت بساعت، نوبنوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جان بپیش دوست دادن دولتی باشد عظیمقاسمی را در دو عالم خود همین یک آرزوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern