ساقی به من آور قدح پیر مغان راتا تازه کند جودت او جوهر جان را

یک جام به من بخش از آن خم قدیمیزان می که کند مست زمین را و زمان را

زان باده که در نشئه او آب حیاتستزان باده که او جلوه دهد عین عیان را

زان باده که تا با نشد ازو طلعت خورشیدزان باده که سرمست کند پیر و جوان را

قومی که ازین باده چشیدند، درین حالگفتند به مستی همه اسرار نهان را

ما را سخن از یار قدیمست درین راهزین بیش مگویید حدیث حدثان را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، همه یارست به جز یار دگر نیستروشن بود این نکته حریف همه‌دان را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love